Η λέμφος αποτελεί μέρος του αμυντικού μηχανισμού του σώματος. Καθαρίζει τους ιστούς από διάφορους παθογόνους οργανισμούς, στην συνέχεια περνά και φιλτράρεται μέσα από τους λεμφαδένες, ενώ τέλος ενώνεται με την φλεβική κυκλοφορία στην πορεία προς την καρδιά. 

Το πλάσμα του αίματος με την βοήθεια των πρωτεϊνών περνάει από τα τοιχώματα των τριχοειδών αρτηριακών αγγείων. Σχηματίζει το «ενδιάμεσο υγρό», που είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες. Το 90% έως 98% αυτού του υγρού μετά την ολοκλήρωση του έργου του επιστρέφει στα φλεβικά τριχοειδή αγγεία για τον δρόμο επιστροφής προς την καρδιά, ώστε να εμπλουτιστεί σε οξυγόνο και άλλα θρεπτικά συστατικά για να επαναληφθεί ο ίδιος κύκλος. Το 2% έως 8% αυτού του υγρού θα απομακρυνθεί με το Λεμφικό σύστημα. Τα λεμφικά αγγεία είναι επιφανειακά, βρίσκονται στο όριο μεταξύ επιδερμίδας και δέρματος, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες κατασκευές, που αποτελούνται από ίνες ελαστικές και κολλαγόνου. Όταν αυξηθεί η πίεση που δέχονται από την αύξηση της ποσότητας του «ενδιάμεσου υγρού», τότε ανοίγουν οι πόροι τους, με σκοπό να εισχωρήσει το πλούσιο σε πρωτεΐνες υγρό και στην συνέχεια να μετακινηθεί. Είναι πολύ σημαντική η απομάκρυνση των πρωτεϊνών από την περιοχή γιατί αφενός είναι πολύ ογκώδη για να απομακρυνθούν από τα φλεβικά τριχοειδή αγγεία, αφετέρου αν παραμείνουν κάνουν κατακράτηση νερού, με αποτέλεσμα φυσικά την δημιουργία οιδήματος. Στην συνέχεια η λέμφος, το υγρό που σχηματίζεται, μετακινείται σε μεγαλύτερα αγγεία που έχουν βαλβίδες μίας κατεύθυνσης. Ο χώρος μεταξύ των δύο βαλβίδων ονομάζεται lymph angion. Αυτό είναι η «καρδιά» που μετακινεί την λέμφο. Στα τοιχώματα κάθε Lymph angion υπάρχουν αισθητήρια όργανα ευαίσθητα στην διάταση. Μόλις διαταθούν τα τοιχώματα του από την είσοδο του λεμφικού υγρού, τότε γίνεται σύσπαση των λείων μυών του τοιχώματος. Η σύσπαση προκαλεί μια κίνηση σαν να «στύβονται» τα αγγεία, προωθώντας το υγρό στο επόμενο. Αυτή η λειτουργία δημιουργεί ένα φαινόμενο απορρόφησης του λεμφικού υγρού σε ολόκληρο το σύστημα. Έτσι αν κινητοποιείται το υγρό στην περιοχή της κοιλίας, αυτό επηρεάζει αυξάνοντας την κινητοποίηση στα πόδια.

Η κίνηση του λεμφικού υγρού επηρεάζεται από:

1. Από την σύσπαση των τοιχωμάτων των λεμφαγγείων.
2. Από την μυϊκή σύσπαση.
3. Από την αναπνοή.
4. Από τον παλμό των αρτηριών.

Στην συνέχεια τα αγγεία αυτά ενώνονται σε μεγαλύτερα και διέρχονται μέσα από τους λεμφαδένες. Οι λεμφαδένες έχουν το μέγεθος μιας ελιάς. Ο σκοπός αυτής της διέλευσης του λεμφικού υγρού από τους λεμφαδένες είναι για να φιλτραριστεί και να καθαριστεί από:

1. Πρωτεΐνες.
2. Νεκρά κύτταρα
3. Άχρηστα προϊόντα του μεταβολισμού.
4. Βακτηρίδια.
5. Ιούς.
6. Νερό.
7. Λίπος.
8. Ανόργανες ουσίες.

Με την ειδική αποιδηματική μάλαξη (MLD), αυξάνεται η κίνηση του λεμφικού υγρού περίπου είκοσι φορές. Αντίθετα αν ασκηθεί μεγάλη πίεση πάνω στα λεμφικά αγγεία τότε αυτά συνθλίβονται και φυσικά το οίδημα αυξάνεται.

Στους λεμφαδένες υπάρχουν τα Λεμφοκύτταρα, που αποτελούν σημαντικό τμήμα του Φυσικού αμυντικού μηχανισμού του σώματος. Αυτά καθαρίζουν την λέμφο από τους παθογόνους μηχανισμούς. Η αύξηση της κίνησης του λεμφικού υγρού με την MLD, μέσα από τους λεμφαδένες αυξάνει την παραγωγή λεμφοκυττάρων κατά 30%.

Οι λεμφαδένες απορροφούν το 40% των υγρών της λέμφου, ενώ δημιουργούν την μεγαλύτερη αντίσταση στην ροή της. Με την MLD ξεπερνάμε αυτήν την αντίσταση, ώστε η λέμφος να συνεχίσει την ροή της προς την βάση του Αυχένα όπου θα ενωθεί με την φλεβική κυκλοφορία για την πορεία προς την καρδιά.