Ο κινητικός έλεγχος αποτελεί μία βασική συνιστώσα στην πρόληψη κακώσεων. Απώλεια του κινητικού ελέγχου συνεπάγεται ανεπάρκεια του ελέγχου των αρθρώσεων, συνήθως λόγω ασυνέργειας των συναγωνιστών- ανταγωνιστών μυών κατά την ενεργοποίησή τους. Τρία υποσυστήματα δρουν μαζί για να διατηρείται η σταθερότητα της σπονδυλικής στήλης: Το κεντρικό νευρικό υποσύστημα (έλεγχος), το οστεοσυνδεσμικό υποσύστημα (παθητικό), και το μυϊκό υποσύστημα (ενεργητικό).

Leon Chaitow M.D., D.O.
School of Integrated Health, University of Westminster, London, United Kingdom.

Περίληψη

Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι ενέργειες των διαταραχών του μοντέλου αναπνοής, όπως ο υπεραερισμός, καταλήγουν σε ποικίλες αρνητικές ψυχολογικές, βιοχημικές, νευρολογικές και βιο-μηχανικές επιδράσεις και παρεμβολές, ικανές να τροποποιήσουν κάθε ένα από αυτά τα τρία υποσυστήματα. Οι διαταραχές του μοντέλου αναπνοής (η ακραία μορφή αυτών είναι ο υπεραερισμός), αυξάνουν αυτόματα τα επίπεδα άγχους και ανησυχίας, γεγονός που μπορεί να επαρκεί για να αλλάξει ο κινητικός έλεγχος και να επηρεαστεί εμφανώς ο έλεγχος της ισορροπίας.

Ο υπεραερισμός καταλήγει σε αναπνευστική αλκάλωση, που οδηγεί σε μειωμένη οξυγόνωση των ιστών (συμπεριλαμβανομένου και του εγκεφάλου), σε σύσπαση των λείων μυών, σε αυξημένη αντίληψη του άλγους, σε αυξημένη διέγερση των νωτιαίων αντανακλαστικών, σε αυξημένη ερεθιστικότητα του φλοιονωτιαίου συστήματος, σε υπερευερεθιστότητα των κινητικών και αισθητικών νευρώνων, σε αλλαγές των επιπέδων του ασβεστίου και του μαγνησίου στον ορό του αίματος, και σε ενίσχυση της ανάπτυξης στους μύες των μυοπεριτοναϊκών σημείων πυροδότησης του πόνου (trigger points) - όλα ή κάθε ένα από αυτά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι ικανά να μεταβάλλουν τον φυσιολογικό κινητικό έλεγχο των σκελετικών μυών.

Ο τόνος του διαφράγματος και των εγκάρσιων κοιλιακών μυών αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό στην διασφάλιση της σταθερότητας του κορμού, εντούτοις έχει παρατηρηθεί ότι είναι πιθανόν να παρουσιαστεί ελάττωση της στήριξης που προσφέρεται στην σπονδυλική στήλη από τους μύες του κορμού, εάν υφίστανται ταυτόχρονα κάποια επιβάρυνση φορτίου στη μέση σε συνδυασμό με κάποια διατάραξη της αναπνοής. Έχει αποδειχτεί ότι, ύστερα από περίπου 60 δευτερόλεπτα υπερκαπνίας, οι λειτουργίες της στάσεως (τονικές) και οι φασικές λειτουργίες τόσο του διαφράγματος όσο και των εγκάρσιων κοιλιακών μυών είναι μειωμένες ή απούσες. Τα κύτταρα των λείων μυών, γνωστό πλέον ότι προσφύονται ευρέως στους συνδετικούς ιστούς (συμπεριλαμβανομένων των σπονδυλικών δίσκων και της οσφυϊκής περιτονίας), συσπώνται στη διάρκεια των περιόδων αναπνευστικής αλκάλωσης, με απροσδιόριστες μέχρι στιγμής επιδράσεις επάνω στην σταθερότητα των αρθρώσεων και του τόνου της περιτονίας.

Η αποκατάσταση της αναπνοής προσφέρει την δυνατότητα να μειωθούν οι αρνητικές επιδράσεις που προέρχονται από τις διαταραχές του μοντέλου αναπνοής.

 Λέξεις-κλειδιά: breathing pattern disorder, hyperventilation, respiratory alkalosis, motor control, musculoskeletal pain